Dragon
05-12-2008, 12:52 AM
Japon Dövmesinin Kısa Tarihi
Japonya’da Edo döneminin (takriben 18inci yüzyıl) son yarısında sıradan insanların ve işçi sınıfının gücü arttıkça, horimono veya geleneksel Japon dövmeleri bir sanat formu olarak yeşermeye başladı. Tasarım olarak dönemin geleneksel suluboya resimlerindeki görseller, tahta oymacılığı örnekleri ve resimli kitapları kullanılmış ve sonuçta sabır ile uzun süreli acının mükafatı inanılmaz güzellikte dövme olmuştur. Japon horimono dövmelerini tecrübe etmek ve zevkini çıkarmak için bunun tarihini ve geçmişlerini anlamak kadar ardındaki gelenekleri korumaya devam etmek de önemldir.
Geleneksel Japon dövmelerinin kökleri Japonya tarihinde Edo döneminin ikinci yarısına kadar uzanır.
1603 yılında, o zamanlar Japonya’yı yönetmekte olan Tokugawa Ieyasu, Şogan hükümetini bugün Tokyo olarak bilinen Edo’da merkezileştirmiştir. Bunu takip eden 200 yıl boyunca, feodal sistemin kurulumu durgunlaşmıştır ve dövüşçü üst sınıfa karşı sıradan Edo insanları kendilerine has, ayrı bir kültür geliştirmeye başlamışlardır.
Yüzyıllardır süre gelen samurayın Konfiçyüsçü inançlarının katı etnik ve ahlaki değerlerinin reddiyle, Edolu insanların görev ve ninjo (insan tecrübesi ve duyguları ), moda ve komedi bazında temalara değinmesiyle, romanlardan, dramadan, tanka komedi şarkılarından ve tiyatrodan daha çok zevk almaya başladılar. Chikamatsu monzaemon tarafından yazılan kokusenyagassen gibi, Takisawa Bakin tarafından yazılan Honchohsuikohden ve Satomihakkenden kitapları ve birçok yayın gibi, resim kitapları ve sanat eserleri bir bütün olarak Edo’nun sıradan insanlarının kültürel ifadesinin kitlesel dışavurum sistemi haline gelmiştir.
Bu yolla Edo toplumu ilerleme kaydetti ve sıradan insanların gururu ve mentalitesi dategokoro (züppe erkek modası) ve tobishoku’nun shokunin-kishitsu’su (Edo işçi sınıfının gururu ve düşünce tarzı) ya da mavi yakalı işçiler ile ifade edildi, bu kasaba insanları arasından emekçiler, üreticiler, hikeshi veya itfayeciler (18inci yüzyılda Edo şehir yangınları çok olurdu; çok kayıplara sebebiyet vermesinin yanı sıra kahramanlık öykülerine de kaynak olmuştur) ve gaen olarak bilenen küçük dolandırıcılar ortaya çıktı.
Bu çoğunlukla çalışan sınıf mensubu Edo’lardan özellikle baskı kalıp ustası Kunioshi tarafından popüler hale getirilmiş olan Suikohden hikayesi (Suikohden aslen Çin’de doğmuş olan bir efsanedir, yolsuzluk yapan yerel yönetimlere kafa tutan ve kanuna meydan okuyan halk kahramanlarını anlatır; birnevi Robin Hood’un doğudaki eşdeğeridir) gibi halka mal olmuş kahramanlık hikayelerinden esinlenerek ritüellerle ve acılarla kendilerine ejderha, dev yılan ve çin aslanları figürlerinin yanı sıra Buda, Fudomyo (Ateş Tanrısı), Fujin ve Raijin (Rüzgar ve Şimşek Tanrıları) ve Kanon (Merhamet Tanrıçası) gibi dini hicivler içeren dövmeler de yapmışlardır ki bunlar sıkıştırılmış kömür tozunun ince iğnelerle deri altına yerleştirilmesiyle yapılmaktadır.
Bu dövmeleri yapan insanların çoğu tahta yontmak için kullandıkları bıçakları bırakıp eline uzun sivri iğneler alan ve aslen ukiyoe tarzında çalışmaları olan baskı kalıp ustalarıydı. Ancak zaman ilerledikçe bu artistlerden bazıları dövmeler konusunda uzmanlaştı ve tüm vakitlerini dövmeye ayırmaya başladılar ve böylece dövmeci oldular. Bu uzun süreç de horimono olarak bilinen Japonlara özgü geleneksel sanat dalını yarattı.
Dövme severlerlerin 1830’den beri Edo’da resmi olarak toplandıklarına dair yazılı kaynaklar mevcuttur. Her ne kadar şimdilerde dövme kongreleri Japonya’da da batıda da sıradanlaşmışsa da, böyle kongrelerin 150 yıl öncesinde de yapılıyor olması geleneksel Japon dövmelerinin uzun ve zengin tarihinin göstergesidir. Edo, Meiji ve Shohwa dönemlerine ait dövmeler 1936’da Tamabayashi Haruo tarafından kaleme alınan klasik yapıt, Bunshin Hyakushi yani Yüz Dövme Figürü ve Hikayesinde betimlenmiştir.
Bu kitapta Edo döneminde yaşamış olan bazı ünlü dövmecilerin hayatları ve çalışmaları anlatılmıştır, bunlar arasında Karakusagonta (Asakusa’dan), Darumakin ve Iso (Yanaka), Charibun (Asakusa’dan), Horitsun (Kameido’dan), Ichimatsu (Asakusa’dan), Kane (Yottsuya’dan) ve Horiichi (Osaka’dan) vardır. Ancak yapıtlarının ve tasarımlarının görsel kayıtları yoktur dolayısıyla ağızdan ağıza dolanan ünleri ile yetinilmesi gerekmektedir.
Horiuno, 1843 yılında Kanda, Edo’da, Kamei Unosuke’de doğdu. Bu zamanlarda dövmeler Edo’lular arasında popülerleşmeye başlamıştı.
Horiuno 20 yaşında dövmeci olmuştu ama Japonya’yı boydan boya gezdi, Osaka, Kyoto ve Shizuoka’ya gitti ve ancak 40 yaşından sonra tam zamanlı olarak çalışmaya başlayabildi. Ancak mesleğini icra etmeyi 70’li yaşlarına kadar sürdürdü ve çoğu çalışması bugün dahi görülebilir. Müşterilerinin çoğu yerel inşaat ve imalat sanayinde çalışan işçilerdi ve 1912 yılında bu Kanda yerlilerinin bir bölümü Kanda Choyu-kai’yi yani “Kanda’nın Dövme Dostu Toplumu”nu oluşturdu ve 10 yıl sonrasında üyelik Kanda bölgesi dışına Edo Choyu-kai’ye genişletildi.
Bu grup çoğunlukla inşaat işçileri, marangozlar ve sıvacılardan oluşuyordu, bunlar her yıl Ojinanushi-no-taki ve Marukotamahawaen gibi yerlerde açıkhavada geniş ziyafetlerde veya Asakusa Sanja-matsuri gibi festivallerde buluşmakta ve geniş karmaşık vücut dövmelerini gururla sergilemekteydiler.
Horiuno, Japonya’da olduğu kadar denizaşırı ülkelerde de ünlüydü ve Japonya’nın en yetenekli dövmecisi olarak bilinirdi. Ancak, o zamanlarda Horiiwa, Horikane, Kyuta ve Nekokichi gibi eşit ölçüde yetenekli dövmecilerin varlığı Japonya boyunca bulunabilirdi.
Shimada Kunihiro, Japonya Dövme Enstitüsü
Yasal Uyarı: Bu yazılar dragon tattoo piercing(ilyas Yılmaz) a aittir. Noterden onaylıdır, kopyalanması veya değiştirilmesi halinde yasal işlem yapılacaktır.
Japonya’da Edo döneminin (takriben 18inci yüzyıl) son yarısında sıradan insanların ve işçi sınıfının gücü arttıkça, horimono veya geleneksel Japon dövmeleri bir sanat formu olarak yeşermeye başladı. Tasarım olarak dönemin geleneksel suluboya resimlerindeki görseller, tahta oymacılığı örnekleri ve resimli kitapları kullanılmış ve sonuçta sabır ile uzun süreli acının mükafatı inanılmaz güzellikte dövme olmuştur. Japon horimono dövmelerini tecrübe etmek ve zevkini çıkarmak için bunun tarihini ve geçmişlerini anlamak kadar ardındaki gelenekleri korumaya devam etmek de önemldir.
Geleneksel Japon dövmelerinin kökleri Japonya tarihinde Edo döneminin ikinci yarısına kadar uzanır.
1603 yılında, o zamanlar Japonya’yı yönetmekte olan Tokugawa Ieyasu, Şogan hükümetini bugün Tokyo olarak bilinen Edo’da merkezileştirmiştir. Bunu takip eden 200 yıl boyunca, feodal sistemin kurulumu durgunlaşmıştır ve dövüşçü üst sınıfa karşı sıradan Edo insanları kendilerine has, ayrı bir kültür geliştirmeye başlamışlardır.
Yüzyıllardır süre gelen samurayın Konfiçyüsçü inançlarının katı etnik ve ahlaki değerlerinin reddiyle, Edolu insanların görev ve ninjo (insan tecrübesi ve duyguları ), moda ve komedi bazında temalara değinmesiyle, romanlardan, dramadan, tanka komedi şarkılarından ve tiyatrodan daha çok zevk almaya başladılar. Chikamatsu monzaemon tarafından yazılan kokusenyagassen gibi, Takisawa Bakin tarafından yazılan Honchohsuikohden ve Satomihakkenden kitapları ve birçok yayın gibi, resim kitapları ve sanat eserleri bir bütün olarak Edo’nun sıradan insanlarının kültürel ifadesinin kitlesel dışavurum sistemi haline gelmiştir.
Bu yolla Edo toplumu ilerleme kaydetti ve sıradan insanların gururu ve mentalitesi dategokoro (züppe erkek modası) ve tobishoku’nun shokunin-kishitsu’su (Edo işçi sınıfının gururu ve düşünce tarzı) ya da mavi yakalı işçiler ile ifade edildi, bu kasaba insanları arasından emekçiler, üreticiler, hikeshi veya itfayeciler (18inci yüzyılda Edo şehir yangınları çok olurdu; çok kayıplara sebebiyet vermesinin yanı sıra kahramanlık öykülerine de kaynak olmuştur) ve gaen olarak bilenen küçük dolandırıcılar ortaya çıktı.
Bu çoğunlukla çalışan sınıf mensubu Edo’lardan özellikle baskı kalıp ustası Kunioshi tarafından popüler hale getirilmiş olan Suikohden hikayesi (Suikohden aslen Çin’de doğmuş olan bir efsanedir, yolsuzluk yapan yerel yönetimlere kafa tutan ve kanuna meydan okuyan halk kahramanlarını anlatır; birnevi Robin Hood’un doğudaki eşdeğeridir) gibi halka mal olmuş kahramanlık hikayelerinden esinlenerek ritüellerle ve acılarla kendilerine ejderha, dev yılan ve çin aslanları figürlerinin yanı sıra Buda, Fudomyo (Ateş Tanrısı), Fujin ve Raijin (Rüzgar ve Şimşek Tanrıları) ve Kanon (Merhamet Tanrıçası) gibi dini hicivler içeren dövmeler de yapmışlardır ki bunlar sıkıştırılmış kömür tozunun ince iğnelerle deri altına yerleştirilmesiyle yapılmaktadır.
Bu dövmeleri yapan insanların çoğu tahta yontmak için kullandıkları bıçakları bırakıp eline uzun sivri iğneler alan ve aslen ukiyoe tarzında çalışmaları olan baskı kalıp ustalarıydı. Ancak zaman ilerledikçe bu artistlerden bazıları dövmeler konusunda uzmanlaştı ve tüm vakitlerini dövmeye ayırmaya başladılar ve böylece dövmeci oldular. Bu uzun süreç de horimono olarak bilinen Japonlara özgü geleneksel sanat dalını yarattı.
Dövme severlerlerin 1830’den beri Edo’da resmi olarak toplandıklarına dair yazılı kaynaklar mevcuttur. Her ne kadar şimdilerde dövme kongreleri Japonya’da da batıda da sıradanlaşmışsa da, böyle kongrelerin 150 yıl öncesinde de yapılıyor olması geleneksel Japon dövmelerinin uzun ve zengin tarihinin göstergesidir. Edo, Meiji ve Shohwa dönemlerine ait dövmeler 1936’da Tamabayashi Haruo tarafından kaleme alınan klasik yapıt, Bunshin Hyakushi yani Yüz Dövme Figürü ve Hikayesinde betimlenmiştir.
Bu kitapta Edo döneminde yaşamış olan bazı ünlü dövmecilerin hayatları ve çalışmaları anlatılmıştır, bunlar arasında Karakusagonta (Asakusa’dan), Darumakin ve Iso (Yanaka), Charibun (Asakusa’dan), Horitsun (Kameido’dan), Ichimatsu (Asakusa’dan), Kane (Yottsuya’dan) ve Horiichi (Osaka’dan) vardır. Ancak yapıtlarının ve tasarımlarının görsel kayıtları yoktur dolayısıyla ağızdan ağıza dolanan ünleri ile yetinilmesi gerekmektedir.
Horiuno, 1843 yılında Kanda, Edo’da, Kamei Unosuke’de doğdu. Bu zamanlarda dövmeler Edo’lular arasında popülerleşmeye başlamıştı.
Horiuno 20 yaşında dövmeci olmuştu ama Japonya’yı boydan boya gezdi, Osaka, Kyoto ve Shizuoka’ya gitti ve ancak 40 yaşından sonra tam zamanlı olarak çalışmaya başlayabildi. Ancak mesleğini icra etmeyi 70’li yaşlarına kadar sürdürdü ve çoğu çalışması bugün dahi görülebilir. Müşterilerinin çoğu yerel inşaat ve imalat sanayinde çalışan işçilerdi ve 1912 yılında bu Kanda yerlilerinin bir bölümü Kanda Choyu-kai’yi yani “Kanda’nın Dövme Dostu Toplumu”nu oluşturdu ve 10 yıl sonrasında üyelik Kanda bölgesi dışına Edo Choyu-kai’ye genişletildi.
Bu grup çoğunlukla inşaat işçileri, marangozlar ve sıvacılardan oluşuyordu, bunlar her yıl Ojinanushi-no-taki ve Marukotamahawaen gibi yerlerde açıkhavada geniş ziyafetlerde veya Asakusa Sanja-matsuri gibi festivallerde buluşmakta ve geniş karmaşık vücut dövmelerini gururla sergilemekteydiler.
Horiuno, Japonya’da olduğu kadar denizaşırı ülkelerde de ünlüydü ve Japonya’nın en yetenekli dövmecisi olarak bilinirdi. Ancak, o zamanlarda Horiiwa, Horikane, Kyuta ve Nekokichi gibi eşit ölçüde yetenekli dövmecilerin varlığı Japonya boyunca bulunabilirdi.
Shimada Kunihiro, Japonya Dövme Enstitüsü
Yasal Uyarı: Bu yazılar dragon tattoo piercing(ilyas Yılmaz) a aittir. Noterden onaylıdır, kopyalanması veya değiştirilmesi halinde yasal işlem yapılacaktır.